zondag 21 augustus 2016

Home Sweet Home

Vandaag is dan toch echt ons laatste dagje aangebroken, helaas. We willen deze dag natuurlijk nog wel goed benutten en zetten de wekker om 7.00 uur, pfff erg vroeg. Maar aangezien we om 9.00 uur weg willen rijden, moet dit wel want we zijn 's morgens niet zo vlug, hihi.
Een laatste blik vanaf het balkon, mooi zo op dit vroege tijdstip, de maan is zelfs nog te zien.



Eerst nog even langs de receptie, want gisteravond lukte het niet om de boardingpassen te printen. En aangezien we vorig jaar niet zo'n vlotte ervaring hadden bij de check-in kiosk, hebben we de papiertjes liever alvast in handen. We mogen de computer + printer bij de receptie gebruiken, heel fijn!
Tijdens het ontbijt is het stilletjes, de één slaapt nog half, de ander is wat weemoedig omdat de vakantie ten einde loopt en de volgende is wat zenuwachtig voor de vlucht.
We nemen afscheid van de huis-eekhoorn (hij was er weer hoor Christa 😉) en ook van Coco de papegaai.



Terug op de kamer worden de laatste toiletspullen in de koffer gepropt. Met enige moeite gaat de koffer dicht en blijkt, zoals gevreesd, 3 kg te zwaar. Een paar spullen eruit die we nog bij de handbagage proppen en nog eens wegen, nu mooi 23 kg. Gelukkig!
Richard laad de auto terwijl ik alvast uitcheck. Mooi op tijd rijden we weg bij het hotel. We hebben hier weer een paar heerlijke dagen gehad!

Het eerste stuk rijden we langs de kust, komen nog langs Lovers Key, heerlijk strandje waar we vorig jaar zijn geweest.



We nemen de snelweg I75 richting Miami, dit is de snelste route. We laten de Everglades dit jaar dus rechts liggen. Emma is dit jaar nog niet geslaagd voor een paar Converse sneakers, dus we rijden nog even naar de Dolphin Mall voor een laatste poging. Om half 12 zijn we bij de Mall, welke ook vlakbij het vliegveld zit. Een uurtje later komen we weer buiten met een paar Converse, Emma helemaal blij. Ook is ze nog geslaagd voor een schooletui bij Kipling en Richard heeft nog een t-shirt bij American Eagle Outfitters. Nu maar hopen dat het allemaal in de koffer past...


Dan op naar Five Guys, we hebben deze hamburgers nog nooit geproefd en vinden dat het nu wel eens tijd wordt. Het is een beetje een 'smoetsig' tentje, we bestellen allemaal een hamburger en delen samen één grote friet. Als de bestelling klaar is, zit alles in een grote zak, we hadden toch geen afhalen gezegd?? Blijkbaar doen ze dit hier altijd zo, want andere mensen krijgen het ook zo. Beetje jammer, want het broodje is helemaal klef door de aluminiumfolie. De smaak van de burger is prima, maar gezien de prijs-kwaliteit we vinden dit toch geen hoogvlieger. Voor zo'n beetje hetzelfde geld zitten we bij Johnny Rockets, dan hebben we snel gekozen. Maar we moesten het toch geprobeerd hebben.


Na dit hapje tappen we de tank van de auto nog even vol en dan op naar het vliegveld. Het is behoorlijk druk op de weg, maar rond 14.00 uur zijn we toch bij Alamo waar we helaas afscheid moeten nemen van onze fijne auto. We hebben deze vakantie maar liefst 4651 km gereden.



We krijgen een nul-bonnetje en gaan met al onze bagage richting MIA-mover die ons bij de vertrekhallen brengt. We moeten onze koffers afgeven bij British Airways, die zit op F. Daar zijn 2 rijen, één voor Check-in en één voor bag-drop off en Priority. Bij de eerste staat een flinke rij. Aangezien we al ingecheckt zijn en alleen onze bagage hoeven af te geven, ga ik in de andere rij staan. Volgens Richard kan dit niet en moeten we in de andere rij, maar als hij nog eens goed kijkt op het bord, staat het er echt. Oké, het is wat onduidelijk, maar ach, we zijn in no-time aan de beurt 😀.
De koffers zijn allemaal te zwaar, eentje zelfs 1,5 kg 😳, het wordt denk ik tijd voor een nieuwe weegschaal. Gelukkig doet de dame achter de balie hier niet moeilijk over en mogen ze gewoon mee.
Vervolgens lopen we richting gate E8, eerst nog langs de controles. Ook dit gast vlotjes, Richard en Rob worden er tussenuit gepikt en moeten nog door de bodyscan. Zo, dit hebben we allemaal weer gehad. Aan winkels is hier niet veel, dus om kwart over drie ploffen we neer bij gate E8. Dat wordt dus nog even wachten. Richard is al lang blij dat we het weer op tijd gered hebben 😉. Ik baal vooral dat de vakantie nu echt voorbij is, want tja...die vlucht is voor mij geen vakantie meer, maar een noodzakelijk kwaad. 


Uiteindelijk kunnen we rond 16.45 uur boarden, we zitten weer lekker met z'n vieren naast elkaar. Het vliegtuig is wel een beetje een tegenvaller, vooral het entertainmentsysteem is verouderd en helaas geen USB-aansluiting. Komt de powerbank toch nog van pas, haha.
We vertrekken met 20 minuten vertraging en na nog een laatste blik op Miami laten we de States achter ons. Hopelijk tot snel!! 
De vlucht gaat eigenlijk best snel. Na een uurtje krijgen we het eten, we kiezen deze keer allemaal pasta, smaakt zoals we gewend zijn 😉. Dan installeren we ons voor een tukje, lekker onder het kleedje, hihi. Emma en ik nemen een melatonine tabletje en het werkt...we hebben lekker een paar uurtjes kunnen slapen. Rob is als enige de hele reis wakker geweest, hij kan echt niet slapen in het vliegtuig. Een uur voor landing krijgen we nog een broodje smeerkaas en een ontbijtreep.
We landen 'right on time' op terminal 3 en moeten met de bus naar terminal 5. Hier staat al een behoorlijke rij en we moeten dus een tijdje wachten voordat we mee kunnen. Verder gaat alles heel vlotjes, door de douane en de controles.
We moeten zelfs nog even wachten voordat we weten bij welke gate we moeten zijn. Hebben we mooi nog even tijd voor een lekkere cappuccino bij Starbucks.


Dan zien we dat we bij gate 21 moeten zijn en lopen we op ons gemak erheen. Daar nog even wachten tot de schoonmaakploeg klaar is en dan kunnen we boarden. We vertrekken een kwartiertje later, maar komen toch op de afgesproken aankomsttijd aan. Het is wel een 'wilde' landing, maar we staan weer met beide voeten op de grond. 



Weer door de douane, we hebben een lollige beambte. Hij zegt dat we één paspoort te weinig hebben. Hij doelt hiermee op Monkey, Emma's knuffel, en begint een heel gesprek met Emma dat hij hem bij Emma's paspoort zal bijschrijven 😀. We zijn allemaal weer goedgekeurd, wensen de beambte een fijne dag en gaan richting de koffers. Altijd weer fijn als alle bagage weer heelhuids is aangekomen. Als we naar de auto lopen, voelen we al dat het behoorlijk fris is, 16 graden en het regent. Dat is nog eens een thuiskomen, not! 
Helaas gaat de autorit minder vlot en staan we nog 3 kwartier in de file net voorbij Antwerpen, en dat op zondag 😗. Na een vermoeiende rit komen we om 14.00 uur eindelijk thuis. Alle koffers worden uitgeladen en de eerste was gedraaid. Home Sweet Home!!

We willen iedereen heel erg bedanken voor het meelezen, dit maakt het bloggen zoveel leuker. Ook bedankt voor de vele reacties, we keken er elke ochtend weer naar uit!

Deze week hoop ik nog een nabeschouwing te schrijven!

zaterdag 20 augustus 2016

Sportief dagje!

Voor het eerste gedeelte mag ik, Richard, weer achter de knoppen van deze blog. De wekker gaat om 8.00 uur, we lezen de reacties op het blog even en dan trommel ik de kids uit bed. Het is veel te mooi hier om te lang in bed te blijven liggen. Het uitzicht vanuit de hotelkamer is geweldig. Voor het ontbijt bemachtigen we weer een tafeltje buiten, waar we met onze voetjes in het zand van onze pancakes etc. genieten.



Wat kan het leven goed zijn! Maar in het achterhoofd zit toch, misschien vooral bij mij, de terugreis al wel weer. Back to reality, zeg maar. De dames willen graag nog even winkelen, Rob en ik volgen gedwee en na een bezoekje aan de Sanibel Outlets en de Walmart zijn we terug bij het hotel. Het middageten bestaat uit wat lekkers van de Walmart.
De kids zijn niet meer te houden en willen graag naar het zwembad. Het zwembad wordt afgewisseld met een duik in zee. 







In de tuin van het hotel zoeken we een plekje onder de palmbomen in de schaduw. In de palmbomen heeft Rob de vele kokosnoten ontdekt en zal er hoe dan ook 1 bemachtigen. Na een klein uurtje noeste arbeid, met stokken, stenen en flesjes, komt er onder applaus van een aantal andere gasten een grote kokosnoot uit de boom vallen. Hij is nog niet helemaal rijp, maar als ze hem open gekregen hebben proeven ze wat van de melk en de kokos. 




De dagen vliegen hier voorbij en zo ook deze. Anita gaat aan het einde van de middag online inchecken voor onze vlucht vanaf Miami. We willen vanavond naar een baseball wedstrijd van de Miracles in Fort Myers gaan kijken en dus moeten we op tijd vertrekken.
Bij het stadion hebben we een mazzeltje. De eerste 500 fans die het stadion binnen gaan, krijgen een "stein", een grote mok van de Miracles, geschonken door de hoofdsponsor. We snappen nog steeds niet erg veel van de spelregels, maar het is toch weer erg leuk om de sfeer in het stadion mee te maken. 
Na wat in de fanshop gesnuffeld hebbende, slaan we wat voer voor op de tribune in en kiezen een stoeltje. Net zoals bij alle evenementen, wordt ook hier eerst het volkslied gespeeld. Dan begint de wedstrijd. De kids proberen net als vorig jaar weer een van de ballen te bemachtigen die af en toe de tribune invliegen, maar dit jaar hebben ze geen geluk. Er is weer veel vermaak tijdens de rustperiodes, vooral veel spelletjes voor de kids.







Halverwege de match begint het gigantisch te regenen en gaat er een zeil over het veld. We wachten een tijdje, maar het ziet er niet naar uit dat er nog verder gespeeld gaat worden en we vertrekken, net als de meeste andere bezoekers. Onderweg naar het hotel scoren we nog een burgertje etc bij de Mac.


Zucht.... Morgen vertrekken we naar Miami, van waar we om 17:05 uur lokale tijd via Londen naar Zaventem vliegen.

vrijdag 19 augustus 2016

Beach day

Goedemorgen vanuit een zonnig Fort Myers Beach!!


Het was weer even wennen, de hotelkamer bedden zijn toch wel wat smaller dan we gewend waren in de villa. We zijn allemaal diverse keren wakker geweest vannacht. Te koud, te warm. We gaan er op tijd uit, lekker naar het ontbijt. Er is veel keuze, ik heb het idee dat het uitgebreider is dan 2 jaar geleden. We bakken wat wafels en pancakes, er liggen zelfs mini croissantjes, lekker. Nog wat yoghurt en fruit en wij kunnen er weer tegen. We eten het lekker op aan een tafeltje in de tuin en genieten van het geweldig mooie uitzicht.
Dan lopen we richting de pier, daar huren we 2 hengels en wat aas (bevroren garnalen ieww 😳). We moeten een ID achterlaten, dit doen we nooit graag, dus geeft Richard zijn ziekenhuispasje, ook hier werkt het weer 😂😂




Na enige tijd haalt Richard het eerste visje binnen. Later vangt Rob er nog één, maar die valt er halverwege af.



Ik zit lekker onder de overkapping op de pier en maak wat foto's. 





Na een tijd heb ik het wel gezien en loop weer terug naar het hotel. Ik trek mijn bikini aan en ga even het zwembad in, lekker verfrissend al is het water wel wat warm. Een tijdje later komen ook de vissers terug en verruilen hun hengels voor een zwembroek. Ze zijn eerst nog langs de 7eleven gelopen voor een kleine cola.


Richard en Rob willen vanmiddag nog een waterscooter huren en willen hier niet te lang mee wachten, want als het weer omslaat kan het niet meer.  Twee jaar geleden hebben we er ook eentje gehuurd, toen heb ik er ook even mee gevaren. Vorig jaar was het weer de bedoeling om er eentje te huren, maar vanwege Richard z'n oorontsteking ging dit toen niet door. Hij wil dit pleziertje dit jaar dus niet weer aan z'n neus voorbij laten gaan. Na wat formulieren te hebben ondertekend (is standaard hier), zwemvesten aan en kunnen ze vertrekken. Er wordt nog nadrukkelijk gezegd dat Rob absoluut niet zelf mag sturen. Hè, laten ze dit nou net van plan waren 😉. Ze gaan weer als een dolle tekeer. Emma en ik kijken vanaf de kant toe. Tijdens een val heeft Rob zijn enkel nog wel flink bezeerd, verder hebben ze genoten van het ritje.




We zitten, liggen, hangen nog wat in de tuin en bij het zwembad. Rob en Emma spelen nog een spelletjes. Dan betrekt de lucht weer en vallen de eerste regendruppels al. Nog voordat we op de kamer zijn, regent het flink.





We douchen en overleggen waar we zullen gaan eten. Hier aan het strand zitten wel een paar tentjes, maar er staat veelal vis op de kaart en aangezien de kids dit niet blieven, wordt dit hem dus niet. Nu zijn er nog een paar restaurants die we op ons lijstje hadden staan, maar nog niet geprobeerd. Hieronder ook Longhorn Steakhouse, die staat al 3 jaar op ons lijstje, maar iets weerhield ons er altijd van om naartoe te gaan. Richard heeft hele ideeën over gerechten met koehoorns die je leeg moet zuigen 😳. Nu zit er op een kwartiertje rijden een Longhorn, zullen we toch eens??
Oké, iedereen is voor. En wat een verrassing was dit restaurant, leuke inrichting, tot in detail. En ook het eten is super lekker, zeker voor herhaling vatbaar. Zo zie je maar dat iets heel anders kan zijn als dat het lijkt, haha. Na afloop komt de manager nog even vragen of de ober het goed had gedaan, hij was namelijk net nieuw. Wij waren zeer tevreden over hem en hebben dat natuurlijk ook verteld. We kregen nog een kaartje voor een gratis voorgerecht, altijd leuk!







Rond 7 uur zijn we weer terug bij het hotel, mooi op tijd voor de zonsondergang. Als we er tenminste iets van kunnen zien. Helaas...ook vanavond veel bewolking. Toch maken we nog wat leuke foto's.







Dan gaan we nog even richting de pier. De hengels waren voor de hele dag gehuurd en als we wilden mochten we ze nog een keertje komen halen, ze zijn tot 21.00 uur open. Rob en Emma willen dit nog wel even.


Als ik halverwege de pier loop, wordt ik aangesproken door een vrouw. Ze geeft me een biljet van 5 dollar en vraagt of ik bij haar kinderen, die aan het einde van de pier staan, 2 armbandjes wil kopen. Ze zullen daar heel blij van worden, zegt ze, en ik mag de armbandjes houden. Ja hoor, dat wil ik wel doen. Als ik langs de kinderen loop, stop ik en vraag of ze de armbandjes zelf hebben gemaakt. Vol trots vertellen ze dat ze ze inderdaad zelf hebben gemaakt en hoe ze dat hebben gedaan. Ik zoek twee mooie uit en geef ze 5 dollar. Je had die snoetjes moeten zien! Emma kijkt verrast als ik haar een armbandje geef, hé je hebt er één gekocht. Ze ziet dat de kinderen met hun moeder staan te praten en lachend naar ons wijzen, haha. Later loopt de moeder onopvallend langs me heen en zegt: thank you so much en ik zeg lachend terug: you're welcome!!


Rob vangt nog een klein visje. Maar wel een echte Catfish! Hij wordt door een andere jongen geholpen om het haakje uit zijn bek te halen. Een Catfish heeft namelijk een stekel en als hij je daarmee prikt, kun je een infectie krijgen.


Helaas wilde de vis niet stil hangen voor de foto!

Terwijl we op de pier staan, komt toch de zon nog even door de wolken en kunnen we genieten van een prachtige zonsondergang!





We sluiten de dag af met een lekker ijsje bij Hershey's Ice Cream en gaan dan lekker terug naar de kamer. Wat een heerlijke dag!